Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Ο Βάκχος ζει και βασιλεύει εις το πρόσωπον του Εωσφόρου.

Ο Βάκχος ζει και βασιλεύει εις το πρόσωπον του Εωσφόρου.

Μία διαφορετικὴ προσέγγισις τῶν καρναβαλικῶν ἀθλιοτήτων

Εισήλθαμε γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, στὸ ἅγιο Τριώδιο, στὴν ἱερότερη ἑορτολογικὴ περίοδο τῆς Ἐκκλησίας μας, κατὰ τὴν ὁποία μποροῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν πνευματική μας ὑστέρηση, νὰ βιώσουμε τὴν σωτήρια κλήση μας γιὰ μετάνοια καὶ νίψη καὶ νὰ κάνουμε τὸν προσωπικό μας ἀγώνα γιὰ τὴν πνευματική μας ἀναγέννηση. 
κατανυκτικὴ περίοδος τοῦ Τριωδίου εἶναι ἕνα νοητὸ στάδιο πνευματικοῦ ἀγώνα, στὸ ὁποῖο καλεῖται κάθε πιστὸς νὰ τρέξει τὸν καλὸ ἀγώνα τῶν ἀρετῶν, νὰ ἀποβάλλει κάθε παρείσακτο ἁμαρτωλὸ στοιχεῖο ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, τὸ ὁποῖο ὑπάρχει ὡς θανατηφόρος ἰός, ποὺ δηλητηριάζει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ὁδηγεῖ ἀργά, ἀλλὰ σταθερά, στὸν πνευματικὸ θάνατο. Μόνο ἔτσι θὰ ἀξιωθοῦμε νὰ προσκυνήσουμε πνευματικὰ καθαροί τὸ θεῖο Πάθος τοῦ Λυτρωτῆ μας Χριστοῦ καὶ νὰ ἑορτάσουμε μὲ ἀγαλλίαση τὴ λαμπροφόρο Ἀνάστασή Του.

ἁγία μας Ἐκκλησία καθόρισε κλιμακωτοὺς τρόπους καθάρσεως καὶ ἀσκήσεως τῶν πιστῶν, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴ συνειδητοποίηση τῆς τραγικῆς καταστάσεως, ποὺ προκάλεσε ἡ ἁμαρτία στὸν κόσμο. 
Καταδεικνύει μὲ θαυμαστὴ ἀκρίβεια τὴν παρεκτροπὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ θεοδημιούργητη φύση του καὶ τὴν ὑποβίβασή του σὲ ζωώδεις καταστάσεις μὲ τὴν κυριαρχία τῶν ἐνστικτωδῶν παρορμήσεων. 

Τὸ «κατὰ φύσιν ζῆν» τοῦ ἀρχαίου εἰδωλολατρικοῦ κόσμου δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν κτηνώδη ζωὴ τοῦ ξεπεσμένου πνευματικὰ ἀνθρώπου.
Κύρια μέριμνα τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι νὰ μᾶς ἀνασύρει κατὰ τὴν περίοδο αὐτὴ ἀπὸ τὴ λασπώδη τάφρο τῆς ἁμαρτίας καὶ τὴν ἀγελαία κατάσταση καὶ νὰ μᾶς ἀποκαταστήσει στὴν πρὸ τῆς πτώσεως θεοειδῆ κατάστασή μας.
Ὅμως ἀλίμονο! Ὁ κόσμος τῆς πτώσεως, τῆς

ἁμαρτίας καὶ τῆς φθορᾶς ἀνθίσταται σθεναρὰ σὲ μιὰ τέτοια ἀλλαγή. 
Ὁ διάβολος,ποὺ κινεῖ τὰ νήματα τοῦ κακοῦ καὶ τῆς ἁμαρτίας ἐγείρει ἰσχυρότατες ἀντιδράσεις, ὥστε νὰ ματαιωθεῖ ἡ πνευματικὴ ἀποκατάσταση καὶ ἡ ἐν Χριστῷ μεταμόρφωση τῶν ἀνθρώπων.
Τίς ἅγιες ἡμέρες τῶν πρώτων ἑβδομάδων τοῦ Τριωδίου, μὲ τὰ ἐπὶ γῆς ὄργανά του, ὀργανώνει τὰ αἴσχιστα καρναβαλικὰ δρώμενα, τὰ ὁποῖα ἔχουν σαφέστατα χαρακτήρα
ἔκρηξης τῶν πιὸ ταπεινῶν ἀνθρωπίνων παρορμήσεων. 
Τὴ χρονικὴ περίοδο, ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας καλεῖ τὰ ἀνθρώπινα πρόσωπα νὰ ἀποβάλουν τὴν κτηνώδη κατάντια τους, ὁ διάβολος ἐπιχειρεῖ νὰ τὰ ἀποκτηνώσει περισσότερο μὲ τὰ ἄθλια καρναβαλικὰ δρώμενα!
Στὸν παγανισμὸ ἡ ἁμαρτία καὶ κάθε ἠθικὴ ἐκτροπὴ ἦταν συνδεδεμένα μὲ τὴν εἰδωλολατρικὴ θρησκευτικὴ πίστη. 

Σὲ ὅλα τὰ εἰδωλολατρικὰ θρησκεύματα ὑπῆρχαν «θεότητες» – προστάτες τῶν
ἀνθρωπίνων παθῶν, ὅπως τῆς ἐκδίκησης, τοῦ μίσους, τοῦ φόνου, τῆς ἀπάτης, τοῦ ψεύδους, τῆς κλοπῆς, τῆς ἀτιμίας, τῆς πορνείας, τῆς μοιχείας, τῆς ἀχαλίνωτης ἐρωτικῆς λαγνείας, τῶν σεξουαλικῶν διαστροφῶν, τῶν ὀργίων, τῆς μέθης, τῆς κραιπάλης, κ.λπ.
Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ὅλοι τους σχεδὸν οἱ «θεοὶ» ἀντιπροσώπευαν ἀνθρώπινα πάθη. Ὅμως ἀφότου «ἦρθε» στὴν Ἑλλάδα τὸν 8ο π.Χ. αἰώνα ὁ φρυγικὸς ἀγροτικὸς «θεὸς» τῆς γονιμότητας καὶ τῶν ὀργίων Σαβάζιος, μέσῳ τῆς Θράκης, ὁ ὁποῖος μετονομάστηκε Διόνυσος ἢ Βάκχος, συμπεριέλαβε στὸ πρόσωπό του τὴν προστασία ὅλων τῶν ἀνθρωπίνων παθῶν!
Δὲν θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὰ φοβερὰ ἐγκλήματα καὶ τὴ βία, ἡ ὁποία ἄγγιξε τὰ ὅρια τῆς γενοκτονίας, ποὺ ἄσκησαν οἱ λατρευτές του προκειμένου νὰ ἐπιβάλουν τὴ λατρεία του στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, καὶ ποὺ μιὰ μικρὴ γεύση παίρνουμε ἀπὸ
τὸ δράμα τοῦ Εὐριπίδη «Βάκχες».
Οὔτε θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ ἀκραῖο μυστικιστικὸ κίνημα τοῦ «ὀρφισμοῦ», ποὺ ξεπήδησε μέσα ἀπὸ τὴ διονυσιακὴ λατρεία καὶ ποὺ βύθισε τὴν Ἑλλάδα σὲ ἀπερίγραπτη κατάσταση δεισιδαιμονίας. Θὰ σταθοῦμε σὲ αὐτὴ καθʼ ἐαυτὴ τὴ διονυσιακὴ λατρεία, τῆς ὁποίας βασικὸς χαρακτήρας καὶ κύριο στοιχεῖο ἦταν τὰ ἀκατονόμαστα ὄργια, ὁ χυδαῖος ἐρωτισμός, οἱ πάσης φύσεως ἠθικὲς παρεκτροπές, ἡ παθολογικὴ ἔκσταση μέχρι τοῦ σημείου τῆς ὠμοφαγίας ζωντανῶν ζώων ἢ καὶ ἀνθρώπων!
Σύμφωνα μὲ τοὺς εἰδικούς τὸ διονυσιακὸ πνεῦμα ἦρθε, ἐπιβλήθηκε καὶ ἐκτόπισε τὸ ἀπολλώνιο πνεῦμα, δηλαδὴ τὸ μέτρο καὶ τὴ νηφαλιότητα. 
Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ διονυσιακὴ λατρεία ἐπιβλήθηκε ἀπὸ ἀπολυταρχικὰ καθεστῶτα, ὅπως ἐκεῖνο τῶν Πεισιστρατιδῶν τὸν 6ο π.Χ. αἰώνα στὴν Ἀθήνα, ὡς στροφὴ τῶν λαϊκῶν μαζῶν στὸν ἡδονισμό, τὶς ἠθικὲς ἐλευθεριότητες καὶ τὴ μέθη, προκειμένου νὰ μὴ διαμαρτύρονται γιὰ τὴν πολιτικὴ καταπίεση!
        Οἱ ἀμόρφωτες καὶ δεισιδαίμονες μάζες συμμετεῖχαν μὲ πάθος σὲ αὐτὲς τὶς αἰσχρὲς ἑορτές, διότι οἱ ἰθύνοντες προνόησαν νὰ προσδώσουν σὲ αὐτὲς ἀφάνταστη ἐλευθερία ἀκόμη καὶ στὰ πιὸ ταπεινὰ ὁρμέμφυτα τῶν θρησκευτῶν. 
Μοιχοί, πόρνοι, ὁμοφυλόφιλοι καὶ κάθε λογὶς ἀνώμαλοι, κρυμμένοι πίσω ἀπὸ τὰ εἰδεχθῆ προσωπεῖα, μποροῦσαν νὰ ἱκανοποιήσουν τὰ αἰσχρὰ πάθη τους «νόμιμα», ἐκτελώντας τὰ θρησκευτικά τους καθήκοντα! 
Τὸ χειρότερο ἀπʼ ὅλα εἶναι ὅτι ἀναγκάζονταν μὲ τὸ ζόρι οἱ γυναῖκες, ποὺ ἦταν κλεισμένες στοὺς γυναικωνίτες νὰ βγαίνουν τὶς ἡμέρες τῶν «ἑορτῶν» στοὺς θορυβώδεις δρόμους καὶ νὰ παίρνουν μέρος στὶς τελετές, ὑποκύπτοντας στὶς βρωμερὲς ὀρέξεις τοῦ κάθε ἀνώμαλου καὶ αἰσχροῦ ἄνδρα θρησκευτῆ, ὡς δῆθεν ὑποταγὴ στὸ θέλημα τοῦ Διόνυσου!
Ἡ σεξουαλικὴ κακοποίησή τους θεωροῦνταν θρησκευτικὴ πράξη λατρείας πρὸς τὸ «θεό»!
Ἡ βωμολοχίες, οἱ ἄσεμνες χειρονομίες, οἱ περιφορὲς τῶν φαλλῶν, δηλαδὴ τεραστίων ὁμοιωμάτων τοῦ ἀνδρικοῦ ὀργάνου, οἱ ξέφρενοι ὀργιαστικοὶ χοροί, ἡ οἰνοποσία μέχρι καὶ αὐτοῦ ἀκόμη τοῦ θανάτου, οἱ ὑστερικὲς κραυγές, οἱ εἰδεχθεῖς μεταμφιέσεις, ὁ δαιμονικὸς θόρυβος καὶ ἡ ἐκκωφαντικὴ μουσική, τῶν αὐλῶν καὶ
τῶν τυμπάνων συνέθεταν ἕνα νοσηρὸ μυστικιστικὸ κλίμα. 
Ἦταν μιὰ ἀνοικτὴ τεράστια μαγικὴ τελετουργία γιὰ νὰ ξορκιστοῦν οἱ κακὲς δαιμονικὲς δυνάμεις.
Βεβαίως ὑπῆρχαν καὶ χειρότερα. Γυναῖκες – λάτρισσες τοῦ Βάκχου, οἱ διαβόητες μαινάδες, καταλαμβάνονταν ἀπὸ φοβερὴ μανία, ἔπεφταν σὲ ἀνείπωτη ἔκσταση, ἔφευγαν ἀπὸ τὰ σπίτια τους καὶ περιπλανιόνταν στὶς ἐρημιὲς τὶς νύχτες οὐρλιάζοντας σὰν ἄγρια θηρία.
Ἂν τύχαινε καὶ ἔβρισκαν μπροστά τους κάποιο ζῶο τὸ ξέσκιζανκαὶ ἔτρωγαν τὶς σάρκες του ὠμές. Σὲ πολλὲς περιπτώσεις κατακρεουργοῦσαν ἀνθρώπους καὶ τοὺς ἔτρωγαν, ὅπως συνέβη μὲ τὸν Πενθέα στὸν Κιθαιρώνα, ποὺ τὸν κατακρεούργησε ἡ ἴδια ἡ μητέρα του Ἀγαύη, μαζὶ μὲ τὶς ἀδερφές του! 
Σὲ ἄλλες περιπτώσεις μητέρες μέσα στὴ διονυσιακὴ παραζάλη τους κατακρεουργοῦσαν τὰ παιδιά τους καὶ τὰ ἔτρωγαν, ὅπως οἱ κόρες τοῦ Μινύα στὴ Βοιωτία!
Δὲν εἶναι λίγες οἱ φωνὲς διαμαρτυρίας ἀπὸ φωτισμένα μυαλὰ τῆς ἀρχαιότητας κατὰ τῶν ἐμετικῶν διονυσιακῶν ἑορτῶν, μὲ πρῶτο τὸν προσωκρατικὸ φιλόσοφο Ἠράκλειτο τὸν Ἐφέσιο (570 – 489), ὁ ὁποῖος ἀπειλοῦσε ὅσους ἔπρατταν τέτοιες φρικαλεότητες καὶ ἀσχήμιες καὶ λάβαιναν μέρος στὰ ἀπαίσια «ἱερὰ ὄργια» καὶ στοὺς αἰσχροὺς καὶ γελοίους βακχισμοὺς (Ἠρακλ. ἀπ. 90). 
Ὁ μεγάλος φιλόσοφος ἔσειε τὸ πῦρ τῆς θείας τιμωρίας κατὰ ὅλων τῶν «νυκτοπόλων, μάγων, βακχῶν, ληνῶν, μυστῶν» (Κλήμ. Ἀλεξ. Προτρεπτ.
22, 16 – 24). 
Χωρὶς καμιὰ ἀμφιβολία, «Ὁ διονυσιακὸς μυστικισμὸς δίδασκε τὴν μέγιστη περιφρόνηση πρὸς τὸ ἀνθρώπινο λογικὸ» (P.Decharme Μυθολογία τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος, μετ. Α. Καραλῆ, τόμ.2, σελ. 533) καὶ γιʼ αὐτὸ βρῆκε ἀντίπαλους τοὺς ἀρχαίους σοφούς, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν χύδην ὄχλο, τοῦ ὁποίου ὑποτιμοῦσε τὸ λογικὸ καὶ τοῦ θώπευε τὰ ζωώδη πάθη!
Αὐτὰ γινόταν στὴν προχριστιανικὴ ἐποχή. Ὅμως καὶ στοὺς μετὰ τὸ Χριστὸ χρόνους οἱ ἀσχήμιες αὐτὲς δὲν ἔπαψαν ποτὲ νὰ ὑπάρχουν, ὡς ἀπόδειξη ὅτι ὁ διάβολος εἶναι ἀκόμη παρὼν στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία! 
Οἱ κατʼ ὄνομα χριστιανοὶ συνεχίζουν νὰ λατρεύουν τὸν ἀπαίσιο «θεὸ» τῶν ἀνθρωπίνων παθῶν Βάκχο, μὲ τὰ καρναβάλια, ποὺ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ σύγχρονες διονυσιακὲς ἑορτές.
Σὲ πολλὲς περιπτώσεις μάλιστα τείνουν νὰ ξεπεράσουν τὶς ἀθλιότητες τῆς ἀρχαιότητας, ὅπως εἶναι τὸ ἐμετικὸ καρναβάλι τοῦ Τιρνάβου, ὅπου θλιβερὲς γυναῖκες ἀσπάζονται μὲ «κατάνυξη» τοὺς τεράστιους «φαλλούς», ξεδιάντροπα, μπροστὰ στὶς τηλεοπτικὲς κάμερες!

Φρόντισε ὁ διάβολος, ὡς ἄλλος Βάκχος, μὲ τὰ ἐπὶ γῆς ὄργανά του νὰ γίνονται τὰ αἴσχιστα αὐτὰ δρώμενα κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Τριωδίου. Αὐτὸ δὲν εἶναι τυχαῖο. Ἐπιχειρεῖ μέσω αὐτῶν νὰ ἀποσπάσει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸ πνευματικὸ καὶ νηπτικὸ προσκλητήριο τῆς Ἐκκλησίας γιὰ ψυχοσωματικὴ κάθαρση.
Ὕστερα ἀπὸ μιὰ κραιπάλη περίπου τεσσάρων ἑβδομάδων εἶναι δύσκολο ἕως ἀδύνατο νὰ ἐπέλθει κατάνυξη, ἠρεμία, περισυλλογὴ καὶ διάθεση γιὰ μετάνοια
στὶς ψυχὲς ὅσων ἔλαβαν μέρος στὰ διονυσιακὰ δρώμενα.
Ἡ ἰσορροπία μεταξὺ ἁμαρτίας καὶ καθάρσεως εἶναι λεπτότατη καὶ δὲ χωράει πειραματισμούς. Ἡ ἁμαρτία πωρώνει ἐπικίνδυνα τὸν ἄνθρωπο, τὸν αἰχμαλωτίζει μὲ τὰ πάθη, ὥστε νὰ μὴ μπορεῖ νὰ ἀπαλλαχτεῖ ἀπὸ αὐτά. 
Φυσικά τὰ καρναβάλια αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ σκοπὸ ἐξυπηρετοῦν.
       Παρατηρεῖται τὸ φαινόμενο πώς, παρʼ ὅλες τὶς ἐπισημάνσεις τῆς Ἐκκλησίας μας, πολλοὶ χλιαροὶ χριστιανοὶ νὰ παίρνουν μέρος στὶς καρναβαλικὲς ἐκδηλώσεις. Ὀφείλουμε νὰ τοὺς κάνουμε γνωστὸ πὼς αὐτὸ ἀποτελεῖ σοβαρὸ ἀτόπημα, διότι ὅπως προαναφέραμε τὰ καρναβαλικὰ δρώμενα εἶναι οὐσιαστικὰ θρησκευτικὴ λατρεία στοὺς παγανιστικοὺς «θεοὺς» τῶν παθῶν καὶ ἐν τέλει ἀποτελοῦν
λατρεία στὸ ἴδιο τὸν σατανᾶ, ἀφοῦ «πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν (εἶναι) δαιμόνια» (Ψαλμ. 95, 5). 
Αὐτὸ σημαίνει πὼς ἡ θέση αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων στὴν Ἐκκλησία γίνεται προβληματική, διότι «οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν, ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾶ» (Ματθ. 6, 24). 
Δὲ μποροῦμε νὰ ἰσχυριζόμαστε ὅτι λατρεύουμε τὸ Θεὸ καὶ ταυτόχρονα νὰ ἀποδίδουμε λατρεία στοὺς δαιμονικοὺς θεούς. 
Οἱ καρναβαλικὲς συνεστιάσεις ἔχουν ἀσφαλῶς τὸ χαρακτήρα τῆς βρώσεως εἰδωλόθυτων τῆς ἀρχαίας εἰδωλολατρικῆς θρησκείας, γιὰ τὶς ὁποῖες ὁ ἀπόστολος Παῦλος παραγγέλλει στοὺς χριστιανοὺς νὰ ἀπέχουν ὁλότελα ἀπὸ αὐτές.
Τὶς χαρακτηρίζει ὡς τράπεζες δαιμονίων, τονίζοντας μὲ ἔμφαση ὅτι, «οὐ θέλω ὑμᾶς κοινωνοὺς τῶν δαιμονίων γίνεσθαι» (Α΄Κορ. 10, 20).
Ἐπίσης ὁ 62ος κανόνας τῆς ΣΤ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου θέτει ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας ὅσους μετέχουν σὲ μεταμφιέσεις καὶ ὀργιαστικὰ καρναβαλικὰ ὄργια! Μὲ ἄλλα λόγια: δὲ μπορεῖ χριστιανὸς νὰ μετέχει στὶς αἰσχρὲς καρναβαλικὲς φιέστες!
Καλούμαστε, λοιπόν, ὡς συνειδητοὶ πιστοί τῆς Ἐκκλησίας μας, αὐτὴ τὴν ἱερὴ περίοδο, νὰ ἐντάξουμε στὸν προσωπικό μας ἀγώνα καὶ τὴν ἀντίστασή μας κατὰ τῶν αἰσχροτήτων τῆς νεοδιονυσιακῆς λατρείας.
Νὰ ἀντιτάξουμε στὶς καρναβαλικὲς ἀσχήμιες καὶ αἰσχρότητες τὴν προσευχή, τὴν κάθαρση, τὴ σοβαρότητα, τὴν καλλιέργεια τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν καὶ πάνω ἀπʼ ὅλα νὰ διατρανώσουμε τὴν πίστη μας στὸν μόνο ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό. 
Νὰ κάνουμε γνωστὸ σὲ ὅλο τὸν κόσμο πὼς τὰ ἐπαίσχυντα καρναβαλικὰ δρώμενα ἐντάσσονται στὸ γενικότερο σχέδιο τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων νὰ θέσουν στὸ περι-
θώριο τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ὁδηγήσουν τοὺς ἀνθρώπους σὲ μιὰ σύγχρονη τερατώδη εἰδωλολατρία, ποὺ οἰκοδομεῖται στὰ ἀπόκρυφα ἄντρα τῆς «Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου».
Νὰ καταγγείλουμε μὲ παρρησία τὴ δαιμονικὴ προσπάθεια τῶν ἐπὶ γῆς ὑπηρετῶν τοῦ Ἑωσφόρου νὰ λατρευτεῖ ὁ μιαρὸς ἀφέντης τους ὡς θεός, στὸ πρόσωπο τοῦ «θεοῦ» τῆς κραιπάλης Βάκχου. 
Νὰ μὴ ἔχουμε, τέλος, καμιὰ ἀμφιβολία πὼς ὁ Βάκχος ζεῖ στὸ πρόσωπο τοῦ Ἑωσφόρου καὶ ὁ Ἑωσφόρος λατρεύεται στὸ πρόσωπο τοῦ Βάκχου, αὐτὴ εἶναι ὅλη ἡ οὐσία τῆς φρενίτιδας τοῦ ἀποκριάτικου καρνάβαλου.
Ορθόδοξος Τύπος 12/2/2010

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Απόκριες Καρναβάλι

Απόκριες ονομάζονται οι τρεις εβδομάδες πριν από τη Μεγάλη Σαρακοστή. Σήμερα, όμως Αποκριά ονομάζεται ιδιαίτερα η Κυριακή της πρώτης (μικρές απόκριες, της Τυροφάγου) και η Κυριακή της δεύτερης και τρίτης βδομάδας.
Ονομάστηκε έτσι, επειδή τη περίοδο αυτή, συνηθίζεται να μην τρώνε κρέας οι Χριστιανοί, δηλαδή «να απέχουν από κρέας». Λέγεται επίσης απόκριες, Απόκρεω, της Τυροφάγου, γιατί την εβδομάδα αυτή τρώνε μόνο γαλακτοκομικά και όχι κρέας, για να προετοιμαστούν σιγά - σιγά για τη νηστεία της Σαρακοστής. Ανάλογη με την ελληνική λέξη Αποκριά είναι και η λατινική λέξη καρναβάλι (Carneval, carnavale, από τις λέξεις<Carne=κρέας και Vale=περνάει).

Στην Ελλάδα

Τις μέρες αυτές γίνεται το έθιμο του γλεντιού, της ψυχαγωγίας και του «μασκαρέματος», της μεταμφίεσης, που έχει παρα αεκ μείνει από παλιές "εθνικές" γιορτές της ρωμαϊκής εποχής, τις γιορτές αφιερωμένες στην έκπτωση του θεού Κρόνου (Saturn) από τον Ήλιο Δία[εκκρεμεί παραπομπή]: τα Κρόνια «Λουπερκάλια» και «Σατουρνάλια» και από τις αρχαιότερες «Διονυσιακές γιορτές» των Ελλήνων, όπου οι άνθρωποι μεταμφιέζονταν, χόρευαν, τραγουδούσαν πίνοντας κρασί και το κέφι έφτανε στο κατακόρυφο προς τιμή του Διόνυσου.
Παλιότερα το καρναβάλι γινόταν παντού στην Ελλάδα με μασκαράτες ομαδικές, χορούς γλέντια, σάτιρα και διάφορα ιδιαίτερα, έθιμα σε κάθε μέρος. Ήταν ευκαιρία για ξεφάντωμα, κρασί και χίλια δυο πειράγματα. Μεγαλύτερα κέντρα τέτοιου ξεφαντώματος ήταν, όπως και σήμερα, η Πάτρα με το περιβόητο Πατρινό καρναβάλι, που έχει τις ρίζες του στις αρχές του 19ου αιώνα, η Ξάνθη με το ξακουστό πλέον Ξανθιώτικο Καρναβάλι γίνεται πόλος έλξης αφού έχει το μεγαλύτερο καρναβάλι των Βαλκανίων με πολλά λαογραφικά στοιχεία, η Πλάκα των Αθηνών, η Θήβα με τον περίφημο «βλάχικο γάμο» της. Στη Θήβα γίνεται και σήμερα ο «βλάχικος γάμος» που αρχίζει από την Τσικνοπέμπτη και αποτελείται από το προξενιό, το γάμο δυο νέων και τελειώνει με την πορεία των προικιών της νύφης και το γλέντι των συμπεθέρων. Όλες αυτές οι διαδικασίες είναι γεμάτες από σατυρική αθυροστομία, κέφι, γλέντι και χορό. Στην Πάτρα γίνεται το μεγαλύτερο καρναβάλι της Ελλάδας με διάρκεια δύο μηνών και τη τελευταία Κυριακή της αποκριάς γίνεται παρέλαση αρμάτων με επικεφαλής το ομοίωμα του θεού της αποκριάς του «Καρνάβαλου» και ακολουθία διάφορων άλλων έξυπνων μασκαρεμάτων, με τη συμμετοχή 40.000 καρναβαλιστών, και πλήθους επισκεπτών ενώ το κέφι δίνει και παίρνει. Στην Κοζάνη γίνεται το έθιμο του φανού, κατά το οποίο φωτιές και υπαίθρια γλέντια στήνονται σε διάφορες γειτονιές της πόλης.
Στην Πλάκα, καθώς και σ' όλα γενικά τα μέρη, γυρνούν στους δρόμους οι άνθρωποι μεταμφιεσμένοι, μικροί και μεγάλοι, μπαίνουν στα κέντρα, πίνουν, χορεύουν, πειράζονται και γλεντούν. Τα τελευταία χρόνια το "καρναβάλι του Μοσχάτου" καταλαμβάνει τη πρώτη θέση μεταξύ εκείνων των δήμων της Αττικής.


ΟΜΩΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ !!!!!

Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΦΑΝΤΩΜΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ!

Το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω, λέγεται - «Σάββατο των Ψυχών» ή Ψυχοσάββατο. Είναι το πρώτο από τα δύο Ψυχοσάββατα του έτους (το δεύτερο επιτελείται το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής).

Ο λόγος που το καθιέρωσε η Εκκλησία μας, παρ' ότι κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους, είναι ο εξής: Επειδή πολλοί κατά καιρούς απέθαναν μικροί ή στην ξενιτιά ή στη θάλασσα ή στα όρη και τους κρημνούς ή και μερικοί, λόγω πτώχειας, δεν αξιώθηκαν των διατεταγμένων μνημοσυνών, «οι θείοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι θέσπισαν το μνημόσυνο αυτό υπέρ πάντων των άπ' αιώνος εύσεβώς τελευτησάντων Χριστιανών».

Επειδή την Κυριακή της Απόκρεω ποιούμε ανάμνηση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού και οι κεκοιμημένοι μας ακόμη δεν κρίθηκαν, τους μνημονεύουμε σήμερα και, επικαλούμενοι το άπειρο έλεος Του, παρακαλούμε τον Θεό με το μνημόσυνο πού κάνουμε, να τους αναπαύσει. Συγχρόνως δε, ενθυμούμενοι και εμείς το θάνατο και «διεγειρόμεθα προς μετάνοιαν...».

Κυριακή των Απόκρεω
(Ανακατεύθυνση από: Κυριακη Των Αποκρεω*)

Άγιος που εορτάζει στις: 27/02/2011


Βιογραφία
«῞Οταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, Καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. Τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με. Τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε; Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με. Τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; Τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον». (Ματθ. κε' 31-46)

Η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στο πιο φοβερό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, στη μέλλουσα Κρίση. Η ενθύμηση της φοβερής μελλούσης Κρίσεως στην αρχή του Τριωδίου είναι απαραίτητη, διότι απώτερος σκοπός του όλου πνευματικού αγώνα μας είναι να βρεθούμε εκ δεξιών του Δεσπότη Χριστού, κατά τη μεγάλη Kρίση. Αυτό είναι αποτυπωμένο κάλλιστα στην υπέροχη υμνωδία της ημέρας. Οι άγιοι υμνογράφοι συνέθεσαν διδακτικότατα τροπάρια, τα οποία προτρέπουν τους πιστούς να συναισθανθούν την επερχόμενη βεβαία και φοβερή Κρίση. Σε ένα από αυτά ψάλλουμε: «Την φοβεράν της κτίσεως, και αρρήτου σου δόξης, ημέραν ενθυμούμενος, φρίττω, Κύριε, όλως και τρέμων φόβω κραυγάζω΄ Επί γης όταν έλθης, κρίναι, Χριστέ, τα σύμπαντα, ο Θεός μετά δόξης, τότε οικτρόν, από πάσης ρύσαί με τιμωρίας, εκ δεξιών σου, Δέσποτα, αξιώσας με στήναι».

Κοντάκιον
Ἦχος α’.
Ὅταν ἔλθης ὁ Θεός, ἐπὶ γῆς μετὰ δόξης, καὶ τρέμωσι τὰ σύμπαντα· ποταμὸς δὲ τοῦ πυρὸς πρὸ τοῦ Βήματος ἕλκῃ, καὶ βίβλοι ἀνοίγωνται, καὶ τὰ κρυπτὰ δημοσιεύωνται· τότε ῥῦσαί με, ἐκ τοῦ πυρὸς τοῦ ἀσβέστου, καὶ ἀξίωσον, ἐκ δεξιῶν σου με στῆναι, Κριτὰ δικαιότατε.


Ανάλυση ονόματος*
ΑΠΟΚΡΕΩ: (από + κρέας) = αποχή από το κρέας
Κυριακή της Τυρινής
(Ανακατεύθυνση από: Κυριακη Της Τυρινης*)

Άγιος που εορτάζει στις: 06/03/2011


Βιογραφία
«Εὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν. Οταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί· ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. Σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι· Θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.» (Ματθ. στ’ 14-21)

Η τέταρτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στην εκδίωξη των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο της τρυφής. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από το Θεό ως το τελειότερο και εκλεκτότερο δημιούργημα του Θεού, ως «εικόνα και καθ' ομοίωσις» αυτού ( Γέν.1,26). Πλάστηκε να ζει αιώνια μέσα στη χάρη και τις ευλογίες του Θεού, ατέρμονο βίο άπαυτης ευδαιμονίας. Αυτή τη σημασία έχει η βιβλική διήγηση περί του κήπου της Εδέμ (Γεν.2 ο κεφ.). Ο άνθρωπος έκαμε κακή χρήση της ελεύθερης βούλησής του και προτίμησε το κακό. Ο αρχέκακος διάβολος τον παρέσυρε στην πτώση και την καταστροφή. Αυτό του στέρησε τον παράδεισο, δηλαδή την αέναη και ζωοποιό παρουσία του Θεού και την κοινωνία των ακένωτων ευλογιών Του.

Μέγα χάσμα ανοίχτηκε ανάμεσά τους (Εφ.2,13). Η αγία Γραφή αναφέρει συμβολικά πως οι πρωτόπλαστοι διώχτηκαν από τον κήπο της Εδέμ και δύο αγγελικά όντα τάχθηκαν να φυλάγουν με πύρινες ρομφαίες την πύλη του, για να μην μπορούν να την παραβιάσουν αυτοί. Το ατέλειωτο δράμα του ανθρωπίνου γένους άρχισε!

Ο Αδάμ και η Εύα τότε κάθισαν απέναντι από τον κήπο της τρυφής και θρηνούσαν για το κακό που τους βρήκε.

Αναλογίζονταν την πρότερη ευδαιμονία τους, την σύγκριναν με την τωρινή δυστυχία τους, προέβλεπαν το μέλλον ζοφερό και γι' αυτό έκλαιγαν γοερά. Τα καυτά τους δάκρυα πότιζαν την άνυδρη γη και οι σπαραχτικές κραυγές τους έσπαζαν την ηρεμία της έξω του παραδείσου ερήμου.

Όμως δυστυχώς ο θρήνος των πρωτοπλάστων δεν ήταν αποτέλεσμα μεταμέλειας για την ανυπακοή και την ανταρσία τους κατά του Θεού. Δεν ήταν πράξη μετάνοιας και αίτημα συγνώμης προς το Θεό, αλλά ωφελιμιστικός σπαραγμός. Δε θρηνούσαν για τη χαμένη αθωότητα και αγιότητα, αλλά για τη χαμένη υλική ευμάρεια του παραδείσου. Ούτε ένας λόγος μετάνοιας δεν ακούστηκε από τα χείλη τους! Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λένε πως αν εκείνη την τραγική στιγμή οι προπάτορές μας μετανοούσαν ειλικρινά και ζητούσαν ταπεινά συγνώμη από τον απόλυτα φιλάνθρωπο Θεό, θα είχαν αποκατασταθεί στην πρότερη της πτώσεως κατάστασή τους.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. β’.
Τῆς σοφίας ὁδηγέ, φρονήσεως χορηγέ, τῶν ἀφρόνων παιδευτά, καὶ πτωχῶν ὑπερασπιστά, στήριξον, συνέτισον τὴν καρδίαν μου Δέσποτα. Σὺ δίδου μοι λόγον, ὁ τοῦ Πατρός Λόγος, ἰδοὺ γὰρ τὰ χείλη μου, οὐ μὴ κωλύσω ἐν τῷ κράζειν σοι· Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με τὸν παραπεσόντα.

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Αμυγδαλιά!

Έσφιξαν τα κρύα και είπαμε να ασχοληθούμε με τη...
νυφούλα του χιονιά τη τρελη αμυγαλιάααα!

Τί όμορφη που είναι....

Ξεκίνησα λοιπόν με ενθουσιασμό....και ξαφνικά ανακαλύπτω ότι τελικά δεν έχουν ανθίσει ακόμα!...Τί έγινε ρε παιδιά???

Τί θα δείξω τώρα στα παιδιά!!!???

Υπομονή... προς το παρόν εικόνες και όταν έρθει ο καιρός θα δούμε και live!

Μάθαμε το παλαιό τραγούδι  .. "ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά", το ζωγραφίσαμε ελεύθερα!

Έπειτα φτιάξαμε μια μεγάλη ομαδική έργασία με την ανθισμένη αμυγδαλιά και φτιάξαμε και καδράκια μικρά με ΄κλαδί αμυγδαλιάς και άνθη φτιαγμένα όλα με πλαστελίνη!

Αυτά προς το παρόν και έπεται συνέχεια!!!!

Nα και μερικά σκίτσα που ίσως σας χρησιμεύσουν!








Κι ένα έργο του Βαν Κονγκ!



Και από άλλα έργα τέχνης!...







Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

Σχήματα!

Τον προηγούμενο καιρό ασχοληθήκαμε με τα σχήματα γεωμετρικά και παραλληλεπίπεδα!
Αφού ξεσκονίσαμε τις γνώσεις μας για τα σχήματα και κυρίως το τετράγωνο! Μάθαμε ότι έχει 4 πλευρές.. έτσι εισαχθήκαμε σιγά σιγά στην έννοια του κύβου!


Ο κύβος έγινε το επόμενο θέμα μας μαζί με την πυραμίδα και τη σφαίρα!

Μάθαμε για τις ιδιότητές του, ακούσαμε τα τραγούδια των σχημάτων μαζί με τα βίντεο από γνωστό παιδικό συγκρότημα στο ιντερνετ! 

Παίξαμε με το μεγάλο μας ζάρι, ζωγραφίσαμε ελεύθερα έναν κύβο, μετρήσαμε ομάδες κύβων, συγκρίναμε και ομαδοποιήσαμε! 
Έτσι καταφέραμε σταδιακά να κατασκευάσουμε βήμα βήμα με φυσικές ιδέες από τα παιδιά το ανάπτυγμα του κύβου!


Τέλος διαβάσαμε το βιβλίο "ο κύβος του Άγιου Βασίλη"!

Μας επισκέφτηκε η Νίκη Δεληκανάκη (σχολ. σύμβουλος) !

Το δώρο μας για τη συγγραφέα!

Το ντεκορασιον!

Τα παιδιά ενθουσιασμένα κρέμονται από τα χείλη της κυρίας Νίκης!

Η δημοσιογραφική ομάδα των παιδιών θέτει ερωτήματα στη συγγραφέα!


Ένα υπέροχο παιχνίδι προσοχής και γρήγορων αντανακλαστικών!

Η κυρια Νίκη Δεληκανάκη κι εγώ!
Η σχολική μας σύμβουλος με την ιδιότητα του συγγραφέα αυτή τη φορά,μας επισκέφτηκε για να παίξουμε, να μάθουμε και να ενθουσιαστούμε με το νέο της βιβλίο ... "Ο κύβος του Άγιου Βασίλη".
Τα παιδιά την περίμεναν από μέρες πώς και πώς.
Έτσι όταν ήρθε έγινε ο χαμός!! Έπεσαν πάνω της !

Πάντα τέτοια στην κυρία Νικη αλλά και σε μας που περάσαμε υπέροχα!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...