Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

Δώσε μου ένα φιλάκι!

Συνεργάστηκε η Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
 Λίζα Βάρβογλη 
 
Κάποτε το παιδί δεν ξεκολλούσε από την αγκαλιά μας. Το χάδι και το φιλί μας το ηρεμούσαν. Τώρα αντιδρά κάθε φορά που το πλησιάζουμε τρυφερά. Οι λόγοι που το παιδί αρνείται να μας φερθεί με τρυφερότητα μπορεί να είναι πολλοί. Ας τους γνωρίσουμε και ας δούμε πώς μπορούμε να τους χειριστούμε.
-Τα παιδιά είναι κυκλοθυμικά  και η διάθεσή τους έχει μεγάλες διακυμάνσεις. Η καλύτερη τακτική ενός γονιού είναι η υπομονή! Μπόρα είναι, θα περάσει.

-Όπως εμείς οι μεγάλοι, έτσι και τα παιδιά κάποιες φορές έχουν τις «μαύρες» τους, όσο και αν δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε τι είναι ικανό να κάνει ένα
δίχρονο, τρίχρονο ή πεντάχρονο παιδί να χάσει το κέφι του. Το τελευταία πράγμα που θέλει ένα παιδί στις...μαύρες του, είναι τις δικές μας επίμονες αγκαλίτσες και τα δικά μας πιεστικά φιλάκια. Σεβόμαστε την επιθυμία του παιδιού να απομονωθεί δηλώνοντάς του ταυτόχρονα ότι είμαστε κοντά και διαθέσιμοι για αγκαλιές, αν αλλάξει γνώμη.

-Το παιδί αντιδρά έντονα και συχνά με βία που στρέφεται προς εμάς ή τον ίδιο του τον εαυτό, όταν είναι πολύ
κουρασμένο. Αν λοιπόν ο λόγος εντοπίζεται στο έντονο παιχνίδι ή στον κακό ύπνο του παιδιού, μήπως ήρθε η ώρα για λίγη ξεκούραση;

-Μήπως το παιδί μάς εκδικείται για κάτι που κάναμε ή κάτι που νομίζει ότι του κάναμε; Μήπως λείπαμε σε επαγγελματικό ταξίδι για μεγάλο διάστημα και θέλει...να πάρει το αίμα του πίσω; Μήπως έκτακτες
επαγγελματικές ανάγκες μάς κράτησαν μέχρι αργά στο γραφείο και θέλει να μας τιμωρήσει που δεν είμασταν μαζί του; Καιρός να περάσουμε χρόνο με το παιδί μας και η -τρυφερή μας- σχέση θα αποκατασταθεί ως δια μαγείας!

-Ο ερχομός ενός νέου παιδιού
και η έντονη ενασχόληση των γονιών με το νεογέννητο, είναι ένας πολύ συχνός λόγος που το μεγαλύτερο παιδί επιλέγει αυτό το μέσο για να αντιδράσει. Αφού εσείς αγκαλιάζετε συνέχεια το μωρό, ξεχάστε τις δικές μου αγκαλιές! Κάπως έτσι σκέφτεται το μεγαλύτερο παιδί (με το δίκιο του). Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να φέρουμε και πάλι την ισορροπία, κατανέμοντας τον χρόνο μας στα δυο παιδιά με δικαιοσύνη.

-Οι ψυχολόγοι είναι πολύ σαφείς. Ποτέ δεν αθετούμε μια υπόσχεση που δώσαμε στο παιδί. Αν το κάνουμε, ας είμαστε προετοιμασμένοι για τις έντονες αντιδράσεις του και για περικοπές στο συναίσθημα που θα μας επιβάλει. Αν λοιπόν το παιδί μάς στερεί την τρυφερότητα, επειδή για παράδειγμα του υποσχεθήκαμε βόλτα στο πάρκο (αλλά το ξεχάσαμε ή προτιμήσαμε τον...καναπέ), ζητάμε συγγνώμη από το παιδί και σπεύδουμε να αποκαταστήσουμε την
εμπιστοσύνη του στο πρόσωπό μας.

-Ένα παιδί που περνάει τη φάση της ανεξαρτητοποίησης, δοκιμάζει τις δυνατότητες και τα όριά του, είναι πολύ πιθανό να μη θέλει την τρυφερότητά μας στον βαθμό που το έκανε παλαιότερα. Τι κάνουμε; Θεωρούμε δεδομένο πως το παιδί δικαιούται να περάσει αυτό το στάδιο ανενόχλητο, χωρίς τις δικές μας παρεμβολές και του δίνουμε τον χρόνο που χρειάζεται. 


-Η φάση της
ανεξαρτησίας που περιγράψαμε παραπάνω συνοδεύεται από έντονη, πολύ συγκεντρωμένη προσήλωση σε μια δραστηριότητα. Όταν το παιδί είναι πολύ συγκεντρωμένο σε κάτι που κάνει, δεν θα ανταποκριθεί στα δικά μας καλέσματα για αγκαλιές και φιλιά. Και πάλι, δικαίωμά του!

-Συμβαίνει συχνά το παιδί να προσκολλάται στον ένα γονιό, να του χαρίζει γενναιόδωρα την τρυφερότητά του, αφήνοντας τον άλλο στερημένο και απαρηγόρητο. Το βέβαιο είναι ότι το παιδί έχει τους λόγους του, που του υπαγορεύουν αυτές τις
διακρίσεις.

-Μήπως
η μαμά αγνοεί τον μπαμπά όταν επιστρέφει από το σπίτι, μήπως ο μπαμπάς ενοχλείται από την παρουσία της μητέρας και δεν κάνει τίποτα για να το κρύψει κλπ; Προτού λοιπόν σκεφτούμε τρόπους για να βελτιώσουμε τη συμπεριφορά του παιδιού προς εμάς, ας σκεφτούμε πώς μπορούμε να διορθώσουμε τη δική μας συμπεριφορά προς τον/την σύντροφό μας.

-Αν το παιδί μας δεν μας αγκαλιάζει συχνά, αρνείται τα φιλιά και δεν ενθουσιάζεται με τα χάδια, μπορεί πολύ απλά να μην είναι ο
τύπος του, οπότε και εμείς συμμορφωνόμαστε αναλόγως και βρίσκουμε άλλους τρόπους επικοινωνίας των συναισθημάτων με το παιδί μας.

-Ένα παιδί
άρρωστο ή στα πρόθυρα μιας ασθένειας επίσης μπορεί να μην είναι τρυφερό και να εκνευρίζεται σε κάθε τέτοια δική μας προσέγγιση.

«Όποια και αν είναι η περίπτωση που αντιμετωπίζουμε και ανεξάρτητα από τον λόγο που υπαγορεύει την...ψυχρότητα του παιδιού προς εμάς, δεν θυμώνουμε μαζί του και δεν παίρνουμε τοις μετρητοίς τις λεκτικές –ενίοτε δε και σωματικές- επιθέσεις που συνοδεύουν τις αρνήσεις του. Το παιδί θέλει χρόνο, χώρο και ηρεμία για να ξεπεράσει την κρίση που βιώνει. Σε κάθε περίπτωση, του δείχνουμε ότι το κατανοούμε, δηλώνουμε διακριτικά την παρουσία μας και επιστρατεύουμε όλη μας την υπομονή!».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...